Δύο λόγια για το φίλο Παν. Δημητρόπουλο που μας άφησε τόσο νωρίς

Πέμπτη, 14 Φεβρουάριος 2019 19:40

Αγαπητέ μου Φίλε Παναγιώτη

 

Έφυγες! Και μάλιστα Πρόωρα!…. Απροειδοποίητα !… και…  Νέος!

Τα λέγαμε τρεις μέρες πριν αποδημήσεις προς Κύριον. Στην αρχή της δυσάρεστης και παγερής  είδησης από πολύ αγαπητό σου ζευγάρι  «κοκάλωσα.. χάθηκα.. στον χωρόχρονο»  σε κλάσματα του δευτερολέπτου ….παίρνω το κινητό μου και σε παίρνω … και το σηκώνει η μητέρα σου…. Σάστισα..!  και ως μάνα … μου επιβεβαίωσε αυτό που δεν δέχτηκα να ακούσω …. “Ο Παναγιώτης μου έφυγε!”…. έμεινα άφωνος ! …αλήθεια τι λένε σε μία Μάνα!!

“Σιωπή!…..”

Αμέσως πλημμύρησα από  συναισθήματα και σκέψεις για τα πόσα προσέφερες σε τόσο κόσμο. Κάθε μέρα κοιτώ το κινητό μου, γνωρίζοντας ότι δεν θα σε ξανακούσω.

Ξέρεις Παναγιώτη!

Με είχες φίλο το οποίο ήταν τιμή μου, σε είχα φίλο που ήταν ευλογία αλλά το ότι διατηρήθηκε η φιλία μας ήταν αρετή. Δεν είναι τυχαίο που κάποτε στα καλά Ελληνικά Σχολεία και συγκεκριμένα στην 1η γυμνασίου το πρώτο μάθημα ήταν : ““Ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει”. Αλήθεια γιατί; Το κατάλαβα τώρα!…

… Θλίψη- Σοκ -Κλάμα πήγαν μαζί.. (όπως πάντα).. μετά ακολουθεί πανικός –οργή- ενοχές-φόβος –ατονία και μετά ..ψυχική νηνεμία!!

Ευχαριστώ τον Κύριο που σε γνώρισα διότι η Χάρης σου και  η Ανάργυρη προσφορά  σου αποτελούσε στήριγμα-βοήθεια-ελπίδα σε πάρα πολλούς… δυστυχώς κάποιοι σε πόνεσαν, σε πλήγωσαν, σε συκοφάντησα, σε  στεναχώρησαν αλλά … οι άνθρωποι που δεν έχουν συναίσθηση και δεν νοιάζονται παρά μόνο για τον εαυτό τους πάντα αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν τον συνάνθρωπο.

Που να ήξερε… ο κόσμος ότι ήσουν αγαπημένο παιδί της Παναγιάς…

Που να ήξεραν… την αγάπη σου για τον Χρηστό…

Που να ήξεραν…. ότι έβλεπες τον πόνο μας σωματικώς και ψυχικώς

Που να ήξεραν τον πόνο που επωμιζόσουν όταν μοίραζες απλόχερα την αγάπη & την συμπόνιά  σου.

Που να ήξεραν ………. τι ήξερες…!

Είμαστε και γινόμαστε με τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε γιαυτό  όσοι  σε γνώρισαν και καλλιέργησαν  τα πιστεύω σου έγιναν πιο Ορθόδοξοι.

Θα μας λείψεις διότι η παρουσία σου ήταν ωφέλιμη και πάντα μας συνέτισες.

Ήσουν δίπλα μου πάντα για να με βοηθήσεις στην όραμα μου… που έγινε όραμά μας…. με συμβούλευες και  συμπλήρωνες τα όποια μου κενά… προσφορά ανεκτίμητη όπως και η φιλία σου!!! Πρόσθετες  στην φτωχή μου γνώση και αποκάλυπτες  την αλήθεια που επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε…..! Πόσοι αλήθεια είχαν αυτή την χάρη

Δεν θα πω ποτέ …το… Γιατί!

Αλλά όπως πάντα έλεγες …. Να έχουμε καλό παράδεισο!

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου!

Ο Φίλος & Ο Συνεργάτης  σου

Νάκος