Το κέντρο του σύμπαντος δεν είναι το υπερτροφικό εγώ σου

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2021 10:48
Πηγή φωτο: avgi.gr

Η διαίρεση και οι στοιχίσεις του κόσμου δεν έχουν σχέση ούτε με παραδόσεις (αριστερές ή άλλες) ούτε με ιδεολογικές συμπυκνώσεις. Δεν υπάρχει ενότητα ιδεολογική, συγγένεια συμπεριφορών κ.λπ. Υπάρχει μικρόκοσμος, ιδιωτικό, ατομικό αίτημα, κομμάτια και θρύψαλα. Επομένως η απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει κάπως να διαφοροποιηθεί. Οι αποσκευές έχουν μείνει στην προβλήτα με τα παλιά κοστούμια. Το ερώτημα είναι να συρράψει ή να συνθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πρέπει κάπως να «διαβάσει» το φαινόμενο. Το φαινόμενου της αχανούς νέας κοινωνίας, το φαινόμενο της πολυδιάρρηξης.

Τα διάφορα κείμενα που κυκλοφορούν έχουν ένα προβλέψιμο ερμηνευτικό κάναβο, ένα πλέγμα από απόλυτες ευθείες. Πολλές ασύνδετες επιθυμίες συμπαρατάσσονται. Πιο μετριοπαθείς και συγκρατημένες από αυτές του 2014-15, αλλά εξίσου παρατακτικές.



Θυμίζω: Το 2014 γραφόταν ένα πρόγραμμα το οποίο αποτελούνταν από άθροιση διαφόρων καημών. Μόλις η επιτροπή το «μάζευε» γιατί ήταν αχανές, γινόταν σκοτωμός επειδή «αφαιρέθηκε αυτό που είπα». Δυσαρέσκειες, ανασφάλειες, βεβαιότητες.  Όλα μαζί. Κλαδικές διεκδικήσεις, πλανητική ανάλυση, μαρξισμός – λενινισμός, δικαιωματισμός κ.λπ. Η βασική αξιωματική με την οποία διατυπωνόταν τότε το αφήγημα ήταν το «δεν μπορεί να μην…» και ακολουθούσε ένα μαξιμαλιστικό αίτημα.

Σήμερα ξέρουμε. Συνεχίζεται όμως η διατύπωση αφηρημένων επιθυμιών, με αποκοπή από την παραγωγή, με απογείωση από αυτό που συμβαίνει και που συναρτάται με τη διοίκηση, με την αλλοπρόσαλλη κυβερνητική πολιτική, με την εξοργιστική εύνοια ή μαύρες λίστες, αλλά και με προβλήματα δομικά τόσο της ελληνικής οικονομίας όσο και του μαζικού πολιτισμού.

Είμαστε πίσω από το 2010. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Δεν είναι μόνο η οικονομία που καταστρέφεται, είναι κυρίως ότι έχουν καταστραφεί οι ανθρώπινες σχέσεις, οι πειθαρχίες, τα φίλτρα. Στο βάθος αυτή είναι η ήττα της αριστερής κοσμοθέασης, ακόμα και της αριστερής εθιμοτυπίας.

Πολύ συχνά στην «πόλη μας» (σ.σ.: την Αριστερά) τα προσωπικά μεταμφιέζονται σε πολιτικά. Πολύ συχνά τα πολιτικά γίνονται προσωπικά. Δηλητηριάζονται σχέσεις επειδή συγκρούονται φιλοδοξίες, Ιζνογκούντ, πολιτική λαιμαργία. Αυτό, επειδή δεν ενδιαφέρει τον πολίτη (ή επειδή μοιάζει με τον κόσμο που βιώνει και ο ίδιος), απομακρύνει, απομαγεύει. Τέλος ο πατριαρχικός λόγος του 2015. Δεν πας στον κόσμο ως ιερομόναχος, αλλά ως κανονικός, αντιφατικός, ανισότιμος άνθρωπος. Τι λες στον πολίτη τώρα που δεν έχεις το νέφος του λαϊκού πολιτικού ερωτισμού να σε τυλίγει, να σε ωραιοποιεί;

Δεν είμαστε στο επιεικές τοπίο του 2012-15. Ο πολίτης θέλει αποτέλεσμα. Είναι πλασμένος, διαπαιδαγωγημένος έτσι στα άλλα σπίτια που μεγάλωσε, πριν έρθει στο «δικό μας». Πρέπει να καταλάβουμε από ποια πλευρά κοιμάται, πώς και τι τρώει, τα κουσούρια, τις πομπές.  Όχι να τα ρετουσάρουμε πίσω από την αναμάρτητη έννοια «λαός».

Και πρέπει να τα καταλάβουμε όχι για να τα μιμηθούμε και να τον κολακεύσουμε (είναι περπατημένος ο κόσμος, δεν μασάει από τέτοια), αλλά για να συντάξουμε κάτι, ένα σχέδιο, κάτι που να τον ξανακαθίσει στο τραπέζι, διότι το 2019 έφυγε ή κρύωσε. Οι άλλοι ξέρουν τη δουλειά. Εξυπηρετήσεις. Αν πας εσύ από αυτόν τον δρόμο, εκτός από αποκρουστικός, θα γίνεις και άχρηστος. Γι’ αυτή τη λειτουργία υπάρχουν οι επαγγελματίες. Εσύ πας και είσαι με τους «απέξω».

Αυτός είναι ο δρόμος, ο χώρος σου. Ε, λοιπόν, αν ο λόγος σου είναι ούτε με τους απέξω και, φυσικά, ούτε με τους βολεμένους, εάν ο λόγος σου είναι αλλού, σε άλλον πλανήτη, με φιάλες οξυγόνου να τον διαρκούν για λίγο ακόμα, ε, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Πάντως το κέντρο του σύμπαντος δεν είναι το υπερτροφικό εγώ σου. Το σύμπαν υπάρχει και χωρίς εσένα (κι εμένα και τους άλλους).

Δημ. Σεβαστάκης

Πηγή: avgi.gr